Pieter Hermanus Cassé

Pieter Hermanus Cassé, op 5 februari 1923 in Utrecht geboren, is bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog 17 jaar en leerling op de machinistenschool in Amsterdam. Pieter is volgens zijn verklaring aan de Zwitserse politie op 3 oktober 1943 uit Nederland vertrokken omdat de Gestapo achter hem aan zat wegens zijn deelname aan verzetsactiviteiten. Hij hoopt Spanje te bereiken en is daarom naar Toulouse vertrokken. Daar duikt hij onder totdat hij op 31 december ‘43 tijdens een Duitse politiecontrole wordt gearresteerd en opgesloten in de gevangenis St. Michel in Toulouse. Op 17 januari 1944 wordt hij overgebracht naar het concentratiekamp te Compiègne, het vertrekpunt richting Buchenwald. Na 10 dagen maakt hij deel uit van een groot transport naar Duitsland (vermoedelijk het transport van 27 januari 1944 naar Buchenwald). Vóór het station van Vitry-le-Francois, zo’n 35 km ten zuidoosten van Châlons-en-Champagne, springt hij uit de trein. Hij komt vervolgens per autobus via Châtillon en Dijon in Pontarlier aan en loopt vandaar naar de Frans-Zwitserse grens. Daar steekt hij op 3 februari 1944 omstreeks 19.00 uur in de buurt van Meudon de grens over. Hij laat vervolgens bij het station in Les Verrières de Zwitserse politie waarschuwen. Hij wordt daar gearresteerd en op 8 februari ’44 overgebracht naar het quarantainekamp ‘Orphélinat’ in Lausanne. Op verzoek van de afdeling Vluchtelingen van het Nederlands Gezantschap in Bern wordt hij op 15 maart 1944 vanuit Lausanne overgebracht naar het werkkamp Les Enfers in de Jura, waar meer Nederlanders worden vastgehouden. In de nacht van 26 op 27 april 1944 ontvlucht hij met een andere Nederlander (Frans Wiegers) het kamp. Na zijn ontsnapping is hij vermoedelijk de Zwitsers/Franse grens gepasseerd, in Duitsland terecht gekomen en daar door de Duitse politie gearresteerd en uiteindelijk in het concentratiekamp Dachau beland. Als het Amerikaanse leger de Rijn oversteekt, wordt het kamp door de Duitsers ontruimd en door de Amerikanen bevrijd. Na de oorlog heeft Pieter nog dertien jaar gevaren. Daarna is hij bij Stork gaan werken. Hij is op 4 juli 2019 in Alphen aan den Rijn overleden.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders