Wilhelmus Johannes Marie Florijn

FLORIJN (Wilhelmus Johannes Marie), geboren te Rotterdam op 29 augustus 1906. Zijn ouders overlijden in 1922 resp. 1936. De ongehuwde Wilhelmus en zijn eveneens ongehuwde oudere zus Anna blijven in de ouderlijke woning wonen op het adres Nolensstraat 24b, Rotterdam (Blijdorp). Samen drijven zijn een distilleerderij. Bij de razzia van 11 november 1944 wordt Wilhelmus opgepakt, hij is dan 38 jaar. In een groep van ongeveer 250 mannen, voornamelijk uit Blijdorp, moet Wilhelmus naar verzamelplaats Nenijto. Na uren in de regen te hebben gestaan, moet hij lopend naar station DP, om met een goederentrein te worden weggevoerd. De trein vervoert zo’n 1.500 mannen en in iedere wagon worden 60 mannen gepropt, die elk gedurende zes dagen en zeven nachten slechts 35 cm2 tot hun beschikking hebben, nauwelijks de trein kunnen verlaten en amper eten en drinken krijgen. Op 17 november 1944 bereiken zij Neurenberg-Märzfeld, waar zij over twee groepen worden verdeeld. Wilhelmus moet eerst naar het Durchgangslager für Ostarbeiter in Neumarkt in der Oberpfalz en arriveert, in dienst van de Spoorwegen, op 23 november 1944 in Neurenberg-Zollhaus. Daar bevindt zich een reusachtig spoorwegemplacement, dat voortdurend wordt gebombardeerd. De mannen moeten onder andere de gebombardeerde baanvakken herstellen. Zij worden ondergebracht in het Gemeinschaftslager aan de Bauernfeindstraße 24, gevestigd in een oud-schoolgebouw dat bij aankomst onder water staat. Op 19 en 20 februari 1945 maken de mannen twee vreselijke dagen mee. Eerst staat een trein met uitgemergelde Hongaarse joden de gehele dag op het spoorwegemplacement, bewaakt door weldoorvoede SS’ers. De Rotterdammers zijn er getuige van hoe de lijken van de onderweg overleden joden worden overgebracht naar andere goederenwagons, die al tot de nok toe gevuld zijn met lijken. Daarna maken zij enorm angstige momenten mee tijdens een 2,5 uur durend bombardement; zij kruipen door het oog van de naald. Op 11 april 1945 maken de mannen weer zo’n zware dag mee. Er vindt een zwaar bombardement plaats. Door meerdere voltreffers wordt de schuilkelder bij de Loc-loods volkomen uit elkaar geslagen. Op hun schuilplekken komen verschillende Rotterdammers om het leven. Een week later worden de anderen bevrijd, waarna ze op rooftocht gaan. Op 29 april 1945 start de terugreis. Eerst met een vrachtauto naar Würzburg en verder met de trein. Op 6 mei 1945 arriveren de mannen in Metz. Wilhelmus blijft achter in een ziekenhuis (Centre Sanitaire) wanneer de andere Rotterdammers 1,5 dag later hun terugreis vervolgen. Wilhelmus is verzwakt door de ontberingen en heeft een infectie aan zijn been/benen. Op 2 juni 1945 overlijdt hij, op 38-jarige leeftijd, aan de gevolgen van die infectie. Nadat hij eerst is begraven op een militaire begraafplaats in Metz (Cimetière de l’Est), wordt hij later herbegraven op het Nederlands Ereveld Orry-la-Ville.

Bron: Stadsarchief Rotterdam