Joost Lodewijk van der Kun

Joost Lodewijk van der Kun is op 18 juli 1921 in Zutphen geboren als zoon van Mr Jacob Henricus Cornelis Marie van der Kun (1882-1962) en Wilhelmina Emilia Maria Regout (1892-1986). Joost gaat in 1939 rechten studeren in Nijmegen, waar zijn oom Robert Regout (1896-1942) hoogleraar volkenrecht is. Hij wordt lid van de studentenvereniging Carolus Magnus en van het dispuut gezelschap H.O.E.K.. Jacob van der Kun is officier van justitie van de arrondissementsrechtbank in Zutphen en wordt door de Duitsers in 1942 als gijzelaar in het kamp in Sint-Michielsgestel geïnterneerd. Zijn celgenoot Alexander Schimmelpenninck wordt dat jaar door de Duitsers gefusilleerd. Als de Duitsers in 1943 de studenten verplichten de loyaliteitsverklaring te tekenen, besluiten Joost, Henri van den Biesen (ook een Hoekenist, later zijn zwager) en diens broer Jan naar Zwitserland te gaan. Henri kent een passeur die hen naar de Zwitserse grens kan brengen, waar Jeanne, een zuster van Jan en Henri, woont. Ze zijn met een trein uit Nederland vertrokken, hebben in België valse papieren gekregen, en bereiken de Jura. Daar treffen ze een gids aan die zich legitimeert door hen een dubbeltje te tonen. Door de bossen bereiken ze Zwitserland, waar ze in het werkkamp in Cossonay terecht komen en waar ze tot het einde van de oorlog moeten blijven. Tussendoor mogen Joost en Henri in Fribourg verder studeren. Op 26 januari 1945 is Joost in Engeland aangekomen om zich uiteindelijk bij het KNIL te voegen en naar Indië te vertrekken. Na zijn terugkeer maakt hij zijn studie af, waarna hij diplomaat wordt. Na zijn attaché-examen woont hij vrijwel altijd in het buitenland: Luxemburg, Italië, Cuba, Joegoslavië, Frankrijk (NATO), Israël, India, Nederland, Chili, Polen. In de twee laatste landen is hij ambassadeur. Op 27november 1954 is hij getrouwd met Jkvr. Adrienne Jeanne Flugi van Aspermont. Hij is op 25 mei 2009 in Den Haag overleden.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders