Afbraak voor de Atlantikwall

Afbraak aan de Westkade voor de Atlantikwall, rechts Café Uiterlinden, één van de drie gebouwen die zijn blijven staan. Rechts aan de Oostzijde van de haven het Marinehospitaal en het Admiraliteitsmagazijn. Het jaar 1943, nu tachtig jaar geleden, kan als een van meest trieste jaren uit de Hellevoetse geschiedenis worden beschouwd. Na jarenlange economische achteruitgang door vertrek van Marine en Rijkswerf, was het de Duitse bezetter die de vestingstad en de vroegere oorlogshaven dan toch de genadeklap uitdeelde. Om het de geallieerden bij een eventuele invasie zo moeilijk mogelijk te maken werd langs de Europese kusten een 5200 kilometer lange verdedigingslinie aangelegd, de Atlantikwall, waarvoor veel bewoners en hun huisvesting moesten wijken. Burgemeester Van Bommel kreeg in september 1943 de opdracht zijn bewoners in te lichten over de afbraak van 2/3 van de bebouwing binnen - en vooral de westzijde van de vesting, en voorbereidingen te treffen voor een snelle evacuatie. Hoewel de tand des tijds zeker aan de westzijde van de Hellevoetse haven toen al enorm had toegeslagen, kwam dat bevel toch als een boze verrassing. Zo kwam er toch abrupt een einde aan een ‘stadsdeel’ waarvan het verdwijnen ervan al door velen al heel lang als onvermijdelijk werd beschouwd. Ook veel bewoners van panden buiten de vestingwallen troffen ditzelfde lot en moesten hun woningen te ontruimen. Het toch al drastisch teruggelopen aantal inwoners werd nog eens gehalveerd.