oorlogsdagboek.

‘- Pozarevac - Tegenover het station was een bordeel en daarachter bevond zich een lokaal waar wij onze bagage konden neerzetten. De vrouwen in het bordeel zagen er zeer verlept en smerig uit. Zij dronken een sterke groenachtige pruimenjenever, Het bordeel was gelijk café, ik had echter geen lust iets te gebruiken,’ aldus een zekere Wim, die per trein onderweg is naar Belgrado, hoofdstad van Servië. Het is 1941. De Duitsers, Bulgaren en Italianen zijn Joegoslavië (dan nog) van vier kanten binnengevallen, terwijl de Luftwaffe drie dagen lang Belgrado heeft gebombardeerd. Wim, krijgsgevangene van wie verdere gegevens onbekend zijn, is tewerkgesteld als wegenbouwkundige. Hij krijgt de beschikking over tekenmateriaal en preparaten om proeven te nemen met steensoorten en werkt samen met verschillende ingenieurs. Een Duitse officier belooft hem: ‘’Ik zal je zelfstandig een stuk spoorlijn laten meten, teekenen en uitvoeren, je krijgt 300 man van me. Ben je nu tevreden?”.<br/><br/>Het dagboek laat zich echter vooral lezen als een sfeerschets van het verwoeste gecapituleerde Joegoslavië in de jaren 1941-1943. Tijdens zijn verblijf in de Balkan droomt hij regelmatig over een hem onbekend meisje. Op de terugweg naar Nederland ontmoet hij haar daadwerkelijk in de trein: ‘De trein naar Arnhem liep binnen en ik volgde haar, ik moest haar volgen, zij die kleine vrouw, met haar bruine laarzen en roode regenjas en zwarte hoofddoek! Oh niet om die laarzen of regenjas, ook niet om haar flinke sportieve houding. Neen, die oogen, die diepsprekende oogen! Wij stonden naast elkaar en een gesprek begon direct, wij begrepen elkaar en keken elkaar even verbaasd aan dat wij beiden in Driebergen moesten uitstappen, als zij naar Arnhem was doorgereisd, was ik beslist meegegaan. Als zij naar de Noordpool was gereisd, was ik ook graag meegegaan.’ Een jaar later, in 1944, trouwt hij met haar.