Oorlogsbelevenissen: een maand uit mijn leven

Na de oorlog, maar onduidelijk is wanneer, schrijft Louise Hofmann dit verslag ter nagedachtenis aan haar broer L.C. Hofmann die, door zijn betrokkenheid bij het verzet, in 1945 in Neuengamme overlijdt. In 1939 vertrekt Louise, dan ‘werkzaam op een kantoor’ en vermoedelijk ergens rond de dertig, naar de Franse Pyreneeën. Ze wil er een boek gaan schrijven. In april 1940 besluit ze echter terug naar Nederland te gaan, ‘gehoor gevend aan die roepstem uit het vaderland’. Op 8 mei is ze in Parijs: ‘Dadelijk bij aankomst bemerkte ik, dat de stad niet meer de vrolijke, gezellige, drukke "Ville Lumière" was van voorheen. Vooral ’s avonds, na de schemering, toen geen lichtreclames in allerlei afmetingen en kleuren meer schitterden, en elkeen zich haastig huiswaarts spoedde en ik hotelwaarts ging; immers er was een verduisteringsgebod!’ Ze vertrekt naar Brussel en via daar tevergeefs, te voet met andere vluchtelingen, richting Nederlandse grens. België is inmiddels bezet: ‘Even voordat we de stad Edingen bereikten, hadden wij de eerste lijken van gedode burgers langs de weg zien liggen. In de tuin van een school lagen naast elkaar de lijkjes van twee jongens van een jaar of tien. Iets verder stond een boerenkar: het paard lag dood tussen de leidsels, ook de boer en boerin lagen voor de kar, terwijl in de wagen een vrouw en twee kleine kinderen lagen, eveneens dood…’ De nachten brengt ze in kloosters en bij vaak gastvrije gezinnen door. Ze vat het plan op om van de kust van West-Vlaanderen ‘naar Engeland te varen’, maar daar komt niks van terecht. De Belgische badplaats De Panne, waar ze enige tijd verblijft, heeft in vredestijd in vol seizoen zo’n 10.000 inwoners. Nu bevinden zich er, volgepropt in ruïnes van strandhotels, zo’n 125.000 vluchtelingen. In juni is Louise eindelijk terug in haar woonplaats: het dan net platgebombardeerde Rotterdam. Net als zij blijkt haar familie echter ongedeerd.