Gebeurtenissen tijdens de afwezigheid van Bep en Jan.

Handgeschreven dagboek van een vrouw van middelbare leeftijd in Den Haag, ten tijde van de Hongerwinter. Betsy en haar echtgenoot, in het dagboek ‘Papa’ genoemd, missen hun oudste dochter Bep ontzettend: die is ergens in Duitsland op zoek naar Jan, haar aldaar tewerkgestelde echtgenoot. Kort voor het einde van de oorlog ontvangen de zeer ongeruste ouders eindelijk een brief uit Duitsland: Bep en Jan blijken gelukkig te zijn herenigd. Betsy beschrijft hoe op oudejaarsavond 1944 om exact vijf minuten voor twaalf een V1 op de stad valt en hoe het Bezuidenhout drie maanden later wordt gebombardeerd. Over die laatste gebeurtenis schrijft ze: ‘En nu die verschrikkelijke ramp nog. 20000 mensen dakloos, en duizende huizen haast niet bewoonbaar, door de glasschade. 2000 dooden en zoveel gewonden. Het is te veel om op te noemen. En daar sta je midden in.’ En over de Hongerwinter: “Geen gas, vuur, licht, radio, geen vervoer meer, niet eens voor de zieken, geen eten, zelfs geen bloembollen meer. (…) Honden en katten zijn tegenwoordig een lekkernij. De vellen vind je ’s morgens op de vuilnishopen. Mijn kat af laten maken, hij had ondervoeding. Kreeg geen vlees en vis. Hoe bestaat het?’