Journaal van de Hongerwinter 1944-1945 ("Het lange wachten--'')

‘2 juli 1969: Winter 1968/69 liet ik een fotocopie maken van het verhaal dat ik op bloknoten had opgeschreven. Ik las het toen voor het eerst, na 24 jaar,’ schrijft mevrouw A. Kaars-Sijpesteijn uit Noord-Holland in een voorwoord van haar ‘journaal’ over het laatste oorlogsjaar, met name de Hongerwinter. ‘Dit journaal beschrijft de wonderlijke dingen die om ons en met ons gebeurden. Het gaat niet over verzet. – Mijn ouders moesten mei 1944 evacueren van Vinkenduin te Vogelenzang naar Bentveld, waar allen huizen toen leeg stonden, omdat ze te dicht bij het “Sperrgebiet’’ van Zantvoort lagen. Hier betrokken ze een huis op de Zantvoortselaan hoek Grenslaan, waar ze tot dec 45 zouden blijven, vlakbij de “Mauermuur’’ die de weg naar Zantvoort versperde.’ In die woning is het volle bak: ‘Bij mijn ouders woonden ook grootmoeder Holst (1855), die toen uit Santpoort weg moest, met Juffrouw Hagen, die voor haar zorgde. Naast de huishoudelijke hulp Anne P. waren er nog Cas en Max, twee honden.’ Uitvoerig laat de schrijfster kennismaken met haar gezin: ‘Het bestond uit Vader (1890); Moeder (1892); Net (1915), wonend in Amsterdam waar ze o.a. enkele clandestien gegeven colleges volgde; Hein (1917), in april 1943 met 4 anderen naar Engeland overgestoken; ikzelf (1919), wonende in Leiden, cand. biologie met een tijdelijke baan in Delft; Willem (1920) en Gerrit (1925). Zelf was ik na Dolle Dinsdag ook in Bentveld. Mijn moeder was gedurende de beschreven periode in lichamelijk slechte conditie; tenslotte in de 2e helft van 1945 in het Wilhelmina-Gasthuis in Amsterdam.’ De lezer van dit, mede door de slechte kwaliteit van de fotokopieën uit 1969, soms moeilijk leesbare ‘journaal’ wordt door mevrouw A. Kaars-Sijpesteijn in haar voorwoord van destijds alvast gewaarschuwd: ‘Sommige stukken zijn bar eentonig om te lezen, andere bijzonder interessant, triest of spannend; voor mij is het emotioneel.’