Dagboek van de ''HONGERWINTER''

‘Vanavond werk ik voor het eerst in het licht van een 6 volts-lampje op 8 volt transformator van mijn kamerbel. De grootste spaarzaamheid moet men betrachten met gas, licht en water,’ aldus de jonge econoom Herman Pieters, die werkzaam is bij de Rijksuniversiteit in Utrecht en afkomstig uit een welgesteld, liberaal milieu. Het is 1944. De zevenentwintigjarige Herman en zijn eveneens volwassen zus Elly wonen in Utrecht nog thuis bij hun ouders. ‘Vanmiddag ben ik met vader eenige boodschappen in de stad gaan doen. Overal stonden mannen met vrees op het gelaat de vorderings-verordening te lezen. De stad vertoonde een naargeestig beeld als nooit tevoren. Hoewel het de Zaterdag voor de Kerstdagen is, was de stad uitgesproken stil. Nagenoeg alle winkels op klaarlichten dag hadden de luiken gesloten alsof het Zondag was. Op het Vreeburg nog even in café Weber gezeten. We hadden de keuze tusschen bier en bouillon, die nog tamelijk goed was, hoewel niet van vleesch.’ Op nieuwjaarsdag 1945 is de ‘officieuze’ verlovingsreceptie van zijn zus Elly en haar partner Jan: ‘In de loop van den middag van de receptie, waar totaal ± 50 kennissen kwamen hoorden we dat ook voor de stad Utrecht de meldingsplicht voor den arbeidsinzet afgekondigd werd. De afkondiging per 5 Jan. legde een grooten druk op de ware feeststemming, althans voor mij persoonlijk. Ik heb mij er goed doorgeslagen door zelf druk en actief onder het diner en daarna te praten en te vertellen, om eigen gedachtensfeer af te leiden.’ Dieters, die in zijn omvangrijke oorlogsdagboek vooral de nieuwsberichten weergeeft, blijft de arbeidsinzet gelukkig bespaard. ‘Persoonlijk, hoewel ik het met verschillende zaken zeer druk heb, gevoel ik mij in een stemming, alsof ik een goed examen deed en ik nog slechts op den goede uitslag wacht,’ schrijft hij enige dagen voor de bevrijding.