Anoniem (Amsterdammer)

Hij schuilt in de schuilkelder. De jodenbuurt wordt afgezet. 15 juni 1943 wordt hij gewekt door een auto met luidspreker: alle joden moeten zich gereed maken voor vertrek. Er volgen huiszoekingen. Door zijn beroep krijgt hij een vrijstelling. Eind juni levert hij zijn radio in. Zijn zoon vertrekt naar Loosdrecht met vakantie. Zelf gaat hij naar de Veluwe. De strijd om Italië begint. September 1943 volgt hij een opleiding. De laatste joden zijn uit Amsterdam opgehaald. In November komen steeds meer Engelse vliegtuigen over. Het eten wordt eenzijdig en rookwaar is slecht. Hij noemt clandestiene prijzen. De strijd in Rusland vordert. Eind december is er een hevige aanval op Schiphol. Met de Kerst eten ze door vrienden gegeven konijn. Eind december mag hij na een korte ziekte tijdelijk weer werken, maar hij blijft zich slecht voelen. Het wordt 1944. Er zijn inundaties. Er is steeds hoop op een invasie, die pas 6 juni 1944 komt. De Russen rukken op. Hij houdt de vorderingen bij. September 1944 zorgt voor paniek onder de Duitsers, de geallieerden komen Nederland binnen. Maar het wordt een tijd van energiebesparing en slechte voedselvoorziening. Er zijn razzia's en geallieerde bombardementen op Nederland. De havens worden door de Duitsers gesloopt. Hij viert zijn 25-jarig ambtsjubileum. In oktober 1944 brandt Putten. In Amsterdam is soms geen stroom meer. Water en gas worden afgesloten. Er rijden geen trams. Hij gaat vroeg naar bed. Hij eet van de Centrale Keuken. November wordt zijn telefoon afgesloten. 1945. Hij vertelt veel over de gebeurtenissen in de stad. Er is bijna geen brandstof, ze zitten in het donker in de kou. De poes, waarvoor geen eten meer is. wordt afgemaakt. Onderlinge hulp is groot. Van bekenden krijgen ze voedsel. Hij eet eten alleen erwten en bonen, raapt sintels en zaagt hout. In april wordt het Oosten van Nederland bevrijd. Amsterdam is pas in mei 1945 aan de beurt. Hij blijft nog tot augustus 1945 vertellen over de ontwikkelingen na de bevrijding.