The Elderhorst family story

De auteur heeft van haar vader veel te horen gekregen over zijn tijd bij het verzet. Als melkboer in Utrecht levert hij kaas aan het Duitse hoofdkwartier in Utrecht. Hierdoor krijgt het verzet daar een ingang. Hij zorgt voor valse papieren voor joden. Hij heeft het vertrouwen van een hoge Duitse officier (Klingenbiel), die de afwezige commandant vervangt. Als hij een keer de sleutel krijgt van het kantoor ziet hij namenlijsten liggen van geallieerde piloten. Hij neemt ze mee, maar verbrandt ze, uit angst dat de Duitsers erachter komen dat hij ze heeft gestolen. Hij krijgt vergunningen te pakken, waarmee pakjes gestuurd mogen worden aan zieke Duitse soldaten. Het verzet, dat deze vergunningen krijgt, gebruikt deze om Nederlandse militairen in Duitse krijgsgevangenkampen pakketten te sturen. De Duitsers denken dat hij de vergunningen aan het Rode Kruis geeft. Hij helpt mensen met voedselvoorziening. In Woerden koopt hij kaas in voor rodekruispakketten en staat daar bekend als een zwarthandelaar. In 1943 wordt hij een keer veroordeeld hiervoor, maar omdat alle gerechtspapieren zijn verbrand bij een bombardement ontsnapt hij aan een kamp. Zijn huis wordt een paar keer door Duitse vliegtuigbeschietingen getroffen. Alle bezittingen gaan verloren, maar na de oorlog krijgt hij hulp van de HARK (Hulpaktie Rode Kruis). De rechter veroordeelt hem na de oorlog niet als zwarthandelaar als hij op de zitting stapels bedankbrieven van Utrechtse gezinnen laat zien. Zijn woonhuis is half uitgebrand en het duurt een nog een jaar voordat het karton op de ruiten wordt vervangen door glas. Zijn vrouw krijgt na de oorlog een geestelijke inzinking. Het gezin emigreert naar Canada.