Ons leven in het arbeidsdienstkamp Waterloo in barak E

De volgende ochtend wordt hij enkele kilometers verderop naar het Waterloo-kamp gebracht, waar hij een getekende plattegrond van bijvoegt. Met moeite vindt hij een plaats tussen ongeveer 100 man in één ruimte. Er is eten. Hij maakt een gedicht over de tot nu toe meegemaakte gebeurtenissen. De volgende dag moet hij vroeg op. Hij wast zich en krijgt brood te eten. Hij hoeft niet te werken, maar moet zijn persoonsbewijs afgeven. Zijn vriend heeft diarree en rent met z'n zere voeten steeds naar de wc buiten. Alles is nat door regen en condens. Hij krijgt pap en brood voor de volgende dag. De dag erop, het is inmiddels 16 november, weer een broodje en geen warm eten. Hij moet loonlijsten klaarmaken en aardappels schillen. 's Avonds is er lekkere zuurkool. Hij schrijft iedere dag naar huis en geeft de brieven mee aan bezoek uit Rotterdam. De kamer wordt schoongehouden door de zieken, die niet kunnen werken. Er komt een rokende kachel. Overal hangen natte kleren. Zaterdag is er een kerkdienst. Via iemand wordt er tabak het kamp in gesmokkeld. De volgende dag worden hun voeten verbonden. De ondergelopen wc's en wasgelegenheden hebben geen licht. Zijn schoenen zijn stuk en hij repareert zijn kleren. Het eten is onvoldoende. De Tommies vliegen over. Maandag gaat hij plaggen steken in Hamersveld, wadend door de natte weilanden. Hij probeert zo min mogelijk te doen. Het regent veel en hij komt kletsnat thuis. Er is pap. Hij mag nu 's avonds de eigen barak niet meer verlaten. Kleding wordt gemeenschappelijk eigendom, hij zegt dat ze leven als beesten. Hij blijft ziek in bed liggen. Hij hoort dat het in Rotterdam slecht gaat met voedsel. Hij krijgt brieven van thuis en er is een pakket met wc- en briefpapier. Mensen ontsnappen. Hij hakt hout en veegt. Als hij een zieke OT-man naar het ziekenhuis in Amersfoort moet brengen krijgt hij van iemand geld om een krant te kopen en eet hij ergens. Hij verlengt zijn ziekenbriefje.