Heek, M. van

‘Op 28 Augustus 1944 ‘mogen’ wij onze huissleutel inleveren op het gemeentehuis. ’t Huis staat ter beschikking van de moffen,’ aldus beschrijft de katholieke Mies van Heek (27 mei 1910) in haar dagboek de vordering van haar ouderlijk huis in het stadje Echt. Dankzij vader Van Heek, leraar aan de kweekschool van de Ursulinen en weduwnaar, vindt het gezin intrek bij Rector Spaetgens, rector (priester) van de Ursulinen. In november, na de evacuatie van het stadje, vertrekken vader en dochters Van Heek naar een klooster, alwaar de dochters als verpleegsters werken in een veldhospitaal: ‘De hele dag is de lucht vol vliegtuigen. Wij hebben van Mère Prieure toestemming in één van hun kelders te slapen, daarom worden de bedden en dekens gebracht. ’s Avonds trekken we door de donkere tuinen, door poortjes en komen in onze schuilkelder, een verblijf van ongeveer 4 bij 4. Daar slapen we met ons negenen, heel broederlijk en zusterlijk naast elkaar en het is te begrijpen, dat het een koddig gezicht is boven de dekens uit te gluren en zo elkander in bed te zien liggen.’ Als ook het veldhospitaal moet evacueren, vertrekt het gezin naar een klooster in Vlodrop: ‘De afgelopen nacht heeft het weer veel gesneeuwd. Vanuit het hoge klooster hebben we een schitterend uitzicht over de omliggende dennenbossen en kijken uren ver Duitsland in.’ Op zolder verplegen de dochters Van Heek er hele geëvacueerde gezinnen: ‘Bij enkele schoorstenen staat een kacheltje, waar de families zich aan warmen. Over en weer zijn waslijnen gespannen en hangt in bonte mengeling het grauwe, haveloze, versleten boven- en ondergoed, dat door een emmer water gehaald is bij gebrek aan zeep. De kinderen lopen er blootvoets rond. Met recht noemen we deze afdeling ''woonwagenkamp’’.’ In maart keren vader en dochters weer terug naar hun huis in Echt.