De lotgevallen van de Nederlandse Colditz - Groep door F.M.F. Claassen, oud eerste-luitenant K.N.I.L

Er zijn buitenlandse kranten. Korte tijd is er een luidspreker aanwezig, waar de Duitsers hun oorlogsberichten doorgeven. Er is een grote onderlinge verbondenheid onder de krijgsgevangenen. Duitsers worden gepest. Ontvluchtingen worden goed voorbereid, spontane pogingen mislukken vaak. Begin augustus 1943 vertrekt hij per trein naar het kamp Stanislau. Hij slaapt in een barak met voldoende ruimte en kan zich wassen. De bagage komt later. Er is vlektyfus-controle. Er is veel mogelijkheid om te sporten. Het leven verloopt volgens hetzelfde patroon. Men stuurt gecensureerde post naar huis. Er is voldoende te eten, er zijn sigaretten. Er zijn wederom vluchtpogingen. Via de pakjesdienst wordt van alles het kamp binnengesmokkeld, zodat paspoorten vervalst kunnen worden. Uiteindelijk vertrekt hij per trein met 35 man, waarheen weet hij niet. Er zijn banken en ze slapen om de beurt. Ze rijden Duitsland in, passeren Berlijn, richting het noorden, een verlaten gebied. Ook hier weer vluchtpogingen. Ze komen winter 1943 aan in Neu-Brandenburg, het laatste kamp, een bewaakt barakkenkamp. Hij geeft een beschrijving van de inrichting. Hun bagage is meegekomen. Er is voldoende te eten, ze krijgen buitenlandse kranten, ontvangen Radio Oranje met een berichtendienst en maken een kaart met de oorlogsvorderingen. Hij vertelt over de gezagsverhoudingen. De winter is koud. Er komen nieuwe mensen bij. Er zijn Amerikaanse bombardementen, de invasie vordert. De Duitsers verlaten het kamp en hij komt onder Russisch gezag. Er heerst een opgewonden stemming. Door de Amerikanen wordt hij na de bevrijding per vrachtauto gerepatrieerd via verschillende plaatsen in Duitsland. In Nederland gaat de tocht verder na registratie en ontluising via verschillende plaatsen tot de aankomst in Den Haag.