Dagboek van R. Breuk begonnen in het oorlogsjaar 1945

‘Vanochtend bij vieren werd ik door Pa wakker gemaakt: "Rob we gaan een boom omzagen." Na ons te hebben aangekleed gingen we op stap. Pa met de zaag onder z’n jas,’ schrijft de vijftienjarige Robert (Bob) Breuk uit Amsterdam-West. Februari 1945, Hongerwinter: ‘Het regende en stormde. In de Kinkerstraat stond haast geen boom meer. Alleen twee dikke. Ook op de kade stond niets, we zijn om half vijf zonder boom naar huis gegaan.’ Daar dient Joop, zijn oudere broer, zich aan te melden voor de arbeidsinzet: ‘Velen gaan er niet, maar Joop wilde voor het kleine beetje etenswaar wat we nog hebben niet mee-eten en ook met het oog op de kleine behuizing. ,,Ik word hier gek,’’ zei hij, ,,als ik hier blijf in de koude en met haast geen eten, dan ga ik nog liever weg. Ik ben dan uit de kost en jullie mogen m’n rantsoen houden.''' Zelf vertrekt Bob op doktersadvies naar Sneek, zoals ongeveer 50.000 andere kinderen die vanuit West-Nederland worden geëvacueerd en ondergebracht bij gastgezinnen elders in het land. Vanaf de Amsterdamse Westerdoksdijk worden ze vervoerd met rijnaken: ‘Het was stormachtig, ’s middags waren we allemaal zeeziek. Wie het niet was, werd het wel door de braakgeluiden en het geschreeuw om moeder,’ aldus Bob. ‘Er waren zelfs stakkers van 15 maanden bij.’ Over de twee gastgezinnen bij wie hij verblijft, en de school die hij bezoekt, laat Rob weinig los. Meer indruk maakt de veemarkt in Sneek, waar hij koeien naar het abattoir gedreven ziet worden: ‘Ook het slachten heb ik gezien. Sommige schieten ze dood, andere slaan ze met een hamer tussen de horens. Dan wordt in beide gevallen hun strot doorgesneden en spuit het bloed eruit. Eén was een taaie, die lag nog een tijd te trappen en dat waren geloof ik geen stuiptrekkingen.’