Aantekeningen uit het leven en de loopbaan van Jo Beijersbergen van Henegouwen violoncellist

‘Cellist van het Rotterdamsch Philharmonisch Orkest breekt straten open en kapt bomen. Als hinderlijke onderbreking speelt hij ook weleens Cello,’ aldus beschrijft musicus Jo Beijersbergen van Henegouwen (1914-2008) begin 1945 sarcastisch zichzelf. ‘Studeren is er niet bij, geen tijd. Haal ik geen hout, kunnen we ons eten niet koken, als er nog iets eetbaars in huis is. Brandt het kacheltje dan moet 1 van ons er steeds bij zijn.’ Jo woont met zijn vriendin in Den Haag: ‘Rie was zo in de put dat ze aan tafel een potje ging grienen. Die tranen heb ik gauw weggevrijd en gestoeid. Vandaag een briefkaart van m’n broer Henk uit A’dam gehad. Ik was blij een levensteken te ontvangen. Die zitten daar, wat eten betreft, schijnbaar slechter dan wij. Onlangs zijn de havenwerken van A’dam opgeblazen.’ Zelfs in deze gitzwarte periode, de Hongerwinter, moet er worden opgetreden in Rotterdam: ‘Vandaag, op Zondag weer een promenadeconcert gegeven in de grote beurshal. Nog meer belangstelling als vorige keer, zeker 4000 bezoekers. Er stond een storm, die hadden we pal tegen. Toen we in R’dam van de fiets stapten waren we doornat. We hadden een uur nodig om van Den Haag naar Delft te komen. Dat we nog op tijd zijn gekomen.’ In de ochtend van 3 maart 1945 maakt de Engelse luchtmacht een grote vergissing als ze Duitse V2-rakketten, opgeslagen in het Haagse Bos, willen bombarderen. Een groot gedeelte van de bommen komt niet op dat doel terecht, maar in de Haagse wijk Bezuidenhout: ‘Het eerste wat we buiten zagen was een paard en wagen. Uit het voorwiel was een stuk geslagen. Achterop lag een gewonde man allerverschrikkelijkst te kreunen. De top van de kerktoren was afgeslagen. Waar je keek, overal brand. Gelukkig waren wij op de fiets, ik met mijn cello onder mijn arm.’