Hendrik Pelletier (Henk) van Vlierden

VLIERDEN van (Hendrik Pelletier, roepnaam Henk), geboren te Rotterdam op 19 juli 1925. Als enig kind woont hij in 1944 met zijn ouders in de Rotterdamse wijk Bergpolder, op het adres De Savornin Lohmanlaan 114a. Nadat zijn vader op 10 november 1944 kennelijk berichten heeft opgevangen over de razzia in de buitenste wijken van Rotterdam (zoals Hillegersberg) wordt Henk naar een locatie in het centrum van Rotterdam gebracht, om er de nacht door te brengen. Wanneer vader en zoon op 11 november 1944 in de Beukelsdijktunnel lopen, op weg naar huis, worden ze staande gehouden door een groep Duitse militairen. Met 48 jaar is de vader te oud en mag hij doorlopen. De 19-jarige Henk, die niets anders bij zich heeft dan de oude kleren die hij draagt, wordt opgepakt. Met andere opgepakte jongens moet hij in colonne naar de verzamelplaats Nenijto. Daar is de nog jonge Henk ooggetuige van de executie van Frans A.F. Boot (1912-1944), die behandeld wil worden als krijgsgevangene en niet als dwangarbeider. Na uren in de regen te hebben gestaan, moet Henk lopend naar station D.P., om met een goederentrein te worden weggevoerd. De trein vervoert circa 1.500 mannen en in iedere wagon worden 60 mannen gepropt, die elk gedurende zes dagen en zeven nachten slechts 35 vierkante centimeter tot hun beschikking hebben, nauwelijks de trein kunnen verlaten en amper eten en drinken krijgen. Op 17 november 1944 bereiken zij Neurenberg-Märzfeld, waar zij over twee groepen worden verdeeld. Hendrik moet eerst naar het Durchgangslager für Ostarbeiter in Neumarkt in der Oberpfalz en arriveert, in dienst van de Spoorwegen, op 23 november 1944 in Neurenberg-Zollhaus. Daar bevindt zich een reusachtig spoorwegemplacement, dat voortdurend wordt gebombardeerd. De mannen moeten onder andere de gebombardeerde baanvakken herstellen. Zij worden ondergebracht in het Gemeinschaftslager aan de Bauernfeindstraße 24, gevestigd in een oud-schoolgebouw dat bij aankomst onder water staat. Henks kleren en schoenen hangen inmiddels als vodden om zijn lijf. Op 19 en 20 februari 1945 maken de mannen twee vreselijke dagen mee. Eerst staat een trein met uitgemergelde Hongaarse joden de gehele dag op het spoorwegemplacement, bewaakt door weldoorvoede SS’ers. De Rotterdammers zijn er getuige van hoe de lijken van de onderweg overleden joden worden overgebracht naar andere goederenwagons, die al tot de nok toe gevuld zijn met lijken. Daarna maken zij enorm angstige momenten mee tijdens een 2,5 uur durend bombardement; zij kruipen door het oog van de naald. Op 11 april 1945 maken de mannen weer zo’n zware dag mee. Er vindt een zwaar bombardement plaats dat Henk ternauwernood overleeft. De betonnen platen die als een schuilplaats dienen, vertrouwt hij niet en op zoek naar betere dekking rent hij, verdwaasd van angst, in een bommenregen. Uit een boek schiet hem plotseling de passage te binnen dat twee bommen nooit op exact dezelfde plaats vallen, en hierop stort Henk zich in een bomkrater en kan niets anders doen dan afwachten. Anderen hebben minder geluk; op hun schuilplekken komen verschillende Rotterdammers om het leven. Een week later worden de anderen bevrijd, waarna ze op rooftocht gaan. Op 29 april 1945 vangt de terugreis aan. Eerst met een vrachtauto naar Würzburg en verder met de trein. Met tussenstations in Metz en Étrepy is Tilburg de eindbestemming, waar ze op 19 mei 1945 aankomen. Nadat ze wederom zijn ontluisd, medisch gekeurd en politiek gecheckt, worden de mannen ondergebracht bij particulieren in Oosterhout. Vermoedelijk bereikt Henk begin juni 1945 Rotterdam. Begin september 1953 komen Henks ouders, door een klapband, ten val met hun motor. Vader raakt lichtgewond, maar moeder raakt zo ernstig gewond aan haar hoofd, dat zij nog dezelfde dag overlijdt in een ziekenhuis in Utrecht.

Bron: Stadsarchief Rotterdam