Willem George Frederik Hiskemuller

Ook bekend als: Wim

Willem George Frederik Hiskemuller (22) woont bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in de Drievriendenstraat 30 in Rotterdam, waar hij op 4 mei 1918 is geboren. Na de lagere school werd hij leerling bij slagerij Broman in de Van Speykstraat 160 in de Maasstad. In 1938 ging hij in militaire dienst bij het 15-de regiment infanterie als kok. Tijdens de inval van het Duitse leger in Nederland was hij gestationeerd in Woudenberg. Op 3 mei 1941 wordt Wim bij slagerij Broman ontslagen, waardoor hij werkloos wordt. Zijn vader verbiedt hem zich te melden bij het door de Duitse bezetter aangestuurde arbeidsbureau. Wim gaat werken in het buurtcafé De Man in de Drievriendenstraat 34. Eind december ’41 worden de oproepen van het arbeidsbureau echter zo dwingend dat hij zijn werkzaamheden in het café moet beëindigen. Dat is voor Wim het signaal om te proberen naar Engeland te ontkomen. Met zijn vriend Aart Landser neemt hij de trein naar Bordeaux. In Bayonne gaat Wim werken bij de Duitse aannemer Stocker, maar korte tijd later neemt hij een baan aan als kok in hotel Regina in St. Jean de Luz. Op 8 februari 1943 gaat hij met drie andere Nederlanders met verlof naar Nederland. Bij de Belgische grens worden ze echter door de Duitse politie uit de trein gehaald en tien dagen opgesloten in de gevangenis in Maastricht. De Duitsers sturen hem terug naar Bayonne, waar hij opnieuw voor de firma Stocker aan de slag moet. In juli wordt hij na een incident een week opgesloten in een bunker, waar hij dwangarbeid moet verrichten. Daarna moet hij in Biarritz werken bij de Duitse bouwonderneming Argie Baaden. Eind oktober 1943 doet Wim met twee Nederlanders een poging om via Hendaye naar Spanje te ontkomen. Dat lukt, maar daar worden ze door Duitse politie gearresteerd en naar een kamp bij Bordeaux gebracht, waar ze overdag in een haven moeten werken en ’s nachts in een cel verblijven. Begin december worden ze in een groep van 25 mannen vervoerd naar Parijs, waar ze moeten deelnemen aan een ‘Schutzcommando’. Omdat hij weigert een verklaring te ondertekenen moet Wim in een strafkamp aan exercities deelnemen in het uniform van Organisation Todt. Op 6 mei 1944 mag hij voor de Nederlandse firma Hooghuis, in Frankrijk actief bij de bouw van barakken en bunkers, in Cherbourg werken bij het onderhoud van een vliegveld. Begin juni, vlak voor de invasie, houdt hij zich schuil in Parijs. In november brengt een vliegtuig van de geallieerden hem naar Brussel; in St. Niklaas gaat hij werken in een depot van de Prinses Irene Brigade. Begin december ’44 reist hij per schip van Oostende naar Engeland. Daar meldt hij zich op 6 januari ’45 voor dienst bij de koopvaardij. In Londen noteert de Britse ondervrager over hem: ‘A considerable amount of bad luck’.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders