Joost Sluis

Joost Sluis (Chicago, 23 januari 1917 - Saint-Martin-le-Gaillard (Frankrijk), 24 juni 1944) was een reserve officier bij de Landmacht en Reserve Eerste Luitenant bij de 320 Dutch Squadron RAF. Sluis heeft meegevochten tijdens de meidagen van 1940. Na de capitulatie besloot hij naar Engeland te vertrekken. Sluis trad hier in dienst bij de RAF en kwam om het leven tijdens een van zijn missies.

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl

Joost Sluis is op 23 januari 1917 in Chicago geboren als zoon van Jacob en Marijtje Sluis. Hij heeft zijn militaire dienstplicht bij de landmacht vervuld en daar zijn militair vliegbrevet gehaald. Als hij op 5 juni 1941 naar Engeland vertrekt, is hij reserve-eerste luitenant. Hij woont in Delft en is, net als zijn vader, zaadhandelaar. Het lukt hem met Rian Collee Perpignan te bereiken, maar het lukt hem niet naar Spanje te gaan, dus hij logeert enkele maanden in Saint-Rémy-de-Provence bij een zaadteeltagent van zijn vaders bedrijf. Via Annemasse bereiken ze Genève, waar ze Guup Krayenhoff ontmoeten, die daar net op een kostschool zijn eindexamen heeft gehaald. Via de militaire attaché in Bern krijgen ze valse paspoorten met aangepaste leeftijden, Joost is nu 50 en Guup 16 jaar. Ze bereiken Gibraltar en dan Engeland. De drie jongens worden op 4 januari 1942 toegewezen aan de Irene Brigade in Wolverhampton in afwachting van plaatsing bij het 320 Dutch Squadron RAF, waar Joost met middelzware bommenwerpers (Mitchells) gaat vliegen. Op 11 mei 1942 werd Joost gedetacheerd bij de RAF Volunteer Reserve en benoemd tot eerste luitenant. Hij werd uiteindelijk afgekeurd en kreeg in Jackson, Mississippi een verdere training tot waarnemer. Op 6 augustus 1943 kreeg hij het militair brevet. Joost en Guup werden naar Canada gestuurd voor hun vliegopleiding. Joost en Rian kwamen bij het 320 Dutch Squadron RAF. Op 14 oktober 1943 werd Joost overgeplaatst van de RAF naar de Militaire Luchtvaart Dienst waar hij in RAF Finmere een training krijgt voor de nieuwe Mitchells. Op 3 februari 1944 maakt hij zijn eerste oorlogsvlucht naar Frankrijk. Op 24 juni 1944 stijgt de B-25 Mitchell-II-B-25D-FR204/NO-S in Engeland op voor een missie in Noord-Frankrijk. Aan boord officier-waarnemer Joost Sluis, officier-vlieger Fons Loohuizen, sergeant-vliegtuigschutter Andries Hielckert en korporaal-vliegtuigschutter Henri Keppler. Volgens de Engelse autoriteiten is in het Château d’Ansenne een Duits Hoofdkwartier gevestigd dat verantwoordelijk is voor de lancering van vliegende bommen (V1’s). Op 15 maart 1944 waren luchtopnames van het kasteel gemaakt, op 1 mei werd het op de lijst van potentiële doelen geplaatst en op 21 juni geselecteerd voor de aanval op 24 juni. Het vliegtuig vertrekt om 20.00 uur en de aanval vindt om 20.25 uur plaats, met 11 B-25 Mitchells van het 320 squadron en 12 B-25 Mitchells van het 226 squadron. Het 320 vliegt vooraan in de formatie. Vlak na het bereiken van de Franse kust nabij Tocqueville-sur-Eu komt de Duitse luchtafweer in actie. Deze installatie stond in de regio ten oosten van Tocqueville-St. Sulpice-sur-Yères en ten zuiden van St. Rémy-Boscrocourt. In een wolkenloze blauwe lucht, die gevuld was met kleine zwarte granaatvlokken, explodeert een van de FLAK-granaten ter hoogte van de linker motor van de bommenwerper van luitenant Loohuizen. Het tweemotorige vliegtuig raakt uit balans en verlaat de formatie, een spoor van vuur en vlammen achterlatend, met het sinistere gehuil van een getroffen vliegtuig. De B-25 Mitchell zet koers naar het oosten, om vervolgens neer te storten, met de bommen nog aan boord. Alles gaat heel snel, niemand kan iets doen. Er zijn geen parachutes te zien. Enkele tientallen seconden later spat het toestel op de grond uiteen in een enorme explosie. Geen van de bemanningsleden ziet kans eruit te springen. Alle vier inzittenden worden als ‘vermist, vermoedelijk gesneuveld’ opgegeven. Joost Sluis is herbegraven op de Gemeentelijke Begraafplaats in Enkhuizen.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders