Ino Bartholomeus Sleeboom

Ino Bartholomeus Sleeboom (25), op 13 juli 1914 geboren in Bandoeng (Nederlands-Indië) woont bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in de Sportlaan 69 in Den Haag en is beroepsmilitair in de rang van tweede luitenant der infanterie. In 1937 is hij in Leiden geslaagd voor zijn kandidaatsexamen Indisch Recht. Tijdens de mobilisatie in 1939 en de inval van het Duitse leger in mei 1940 was hij in de Achterhoek als militair actief. Na zijn demobilisatie op 14 juli 1940 gaat hij werken bij de Opbouwdienst en legt hij contact met de inmiddels opgerichte verzetsgroep van ex-militairen, de Ordedienst. In oktober 1940 doet hij een eerste poging - in een vissersboot - weg te komen naar Engeland maar dat mislukt. Op 24 maart 1942 neemt Ino met Laurens de Bakker de trein naar Eindhoven en vandaar de bus naar Budel, waar ze te voet de grens met België passeren. Via Hamont bereiken ze Luik, waar ze van een pastoor een adres in Brussel krijgen waar ze kunnen overnachten. Met valse persoonsbewijzen en een meisje van 14 jaar als gids, reizen ze per trein de Franse grens over. Daar nemen ze de tram naar Valenciennes en Parijs en overnachten ze daar in hotel Milano bij het Gare du Nord. Met de trein bereiken ze Besançon en vervolgens te voet Mont-le-Bon. Een boer wijst hen de weg naar de Zwitserse grens. Daar worden ze door de Zwitserse politie aangehouden en naar het kamp Neufchatel gebracht, later naar het werkkamp bij Cossonay. Op 19 oktober 1942 mag Ino vanuit Zürich doorreizen naar Perpignan. Een gids wijst hem de weg door de Pyreneeën. Na aankomst in Spanje wordt hij bij Figueras door de Spaanse politie gearresteerd. Na enkele weken mag hij op 19 februari 1943 via Barcelona doorreizen naar Madrid. Tot 2 mei verblijft hij daar in het hotel Internacional. Via Lissabon arriveert Ino op 9 mei 1943 per vliegtuig in het Engelse Bristol. Hij wordt op 1 juni aan het KNIL toegewezen.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders